بعضی سؤالا محصول زندگی تو فضای دیگهاس. حاصل پرت بودن از مرحله. موسی علیه السلام یه شخصیت قرآنیه. اونقدر که اسم ایشون، بیشتر از بقیه پیامبرا تو قرآن اومده، حتی بیشتر از رسول الله علیه صلاه وسلام. واسه همین تعجب نکنین اگه روزی رو به شکرانهٔ نجات ایشون و هلاکت فرعون روزه میگیریم. آدم اگه سالی یه بار هم قرآن رو کامل از اول تا آخر بخونه هفتهای بییاد این پیامبر و داستانش نمیگذرونه. اونقدر که، آخرش همون میشه که، پیامبرمون خطاب به یهودیا فرمودن: ما از شما به موسی شایستهتریم. یا: ایشون بیشتر پیامبر ماست تا شما. اما وقتی ملت اونقدر تو فضای قرآن نیستن که موسی رو پیامبر «یهودیا» میدونن، این میشه که یکی میپرسه: چرا واسه نجات موسی عاشورا رو روزه بگیریم؟ تو بیا و تو این فضا زندگی کن، بیشتر سوالاتت خودش حل میشه.برچسبها: موسی , پیامبر , مسلمانان , اسلام , قرآن

وقتی برای نماز صبح بیدار میشی، اولای بیدار شدن احتمالا حس ناتوونی عجیبی داری. تو اون لحظهٔ اول، فکر میکنی همهٔ سنگینی شب روی دوش توئه و بلند شدن غیرممکن. اما اگه بگم قدم اول همون چیزیه که خداوند از ما میخواد بیراه نگفتم. بلند شدن همون و ممکن شدن همون. حتی با سری که گیج میزنه و به گمونت تا وضو هم دووم نمیاره. یا گفتن «انا لله» تو آغاز مصیبت. اون لحظه تنها چیزی که در اختیار توعه زبونته. ذهنی در کار نیس. دل عزاداره. سینه در حال انفجار. و تو سخنی رو میگی که تو اون لحظه تنها اجابت امر خداونده. صبر و سخن نیک و درد. جملهای زیبا میون شهری که بمبارون شده. اما قدم سخت اول میگذره و چون برداشتیش، رفتی. یکی رو میشناسم که موقع شنیدن خبر مصیبت نه تنها «انا لله» گفت که سجدهٔ شکر هم برد. دردا التیام یافت و اون پاسخ نامهای رو دید که تو اوج ناتوونی فرستاده بودش. خدایا من به سوی تو بازگشتم، با پایی که خودت نیرو بخشیدی. به خاطر همین، آدمایی که موقع اجابت امر خدا تو اون لحظهٔ سختِ نخست تردید نمیکنن همواره رفتن و رسیدن. اگه امروز مصیبتی اومد یا اگه خواستی عادت بدی رو ترک کنی یا حتی همین نماز روزانهٔ صبح... اگه خواستی انجامش بدی تو قدم اول هرچی شجاعت هس رو یه جا کن و تردید نکن. تو اون لحظه به همون  برخاستن فکر کن نه بعدِ اون. اونی که من و تو رو امرِ به کاری کرده، یاریمون هم میکنه. درد آدما، به جا مونده همین قدمای برنداشتهٔ اوله و مرگشون همون تردید زیر پتو. به خاطر همین گام اول رو محکم بردار. بردار حتی اگه با اشک و آه و درد و گیجی خوابِ سنگین صبح باشه. بردار، تا تو رو برداره، چرا که توفیق، جایزهٔ آدماییه که همت آغاز رو داشتن.برچسبها: راز , سخت , صبح , خدا , اسلام

اگه آسیه همسر فرعون منتظر میموند تا دوران اون ستمگر به پایان برسه یا اینکه دچار تغییر بشه، مستحق این دعا نمیشد که {پروردگارا برایم نزد خود در بهشت خانهای بساز}!مصلحان، زمونهٔ خودشون رو انتخاب نمیکنن اما این رو به خوبی بلدن که چطور نامهٔ اعمالشون رو پر کنن. شکوه خودت رو نزد پروردگارت بساز و کاخ آخرتت رو بنا کن. اونیکه تو رو برای زندگی تو این دوران برگزیده، قطعا ابزار و قدرت زیستن تو این دوران رو هم بهت عطا میکنه.برچسبها: مصلح , آسیه , خدا , زمان , قدرت